Ümit Yaşar Oğuzcan – Acılar Denizi

üyo

 

ZEHİR-ZIKKIM

“Nasıl tanışmıştık bilirsin

Nasıl gözgöze gelmiştik ilk defa

Nasıl çarpmıştı yüreklerimiz nasıl

Sırılsıklam aşık olmuştum sana

 

Hatırlar mısın ilk evimizi

İlk yatağımızı sımsıcak

İki sandalyemiz bir masamız vardı

Başka neyimiz olacak

 

Akşamları beni beklerdin pencerede

Üzerinde mor benekli beyaz elbisen

Saatler geçmeyi akşam olmayı bilmezdi

Ne kadar beklesen

 

Gelir gelmez ayaklarına bakardım

Küçük harikulâde ayaklarına

Geçmiş gecelerin aydınlığı içinde

Ayakların beyaz güvercinlere benzerdi

 

Oturur gelecek iyi günlerden bahsederdik

Şiirler okurduk uzun uzun

Karşısında ne mesuttuk değil mi

Taksitle aldığımız küçük radyonun

 

Hatırladın mı kendi elinle diktiğin

Kırmızı çiçekli basma perdemizi

Ya o başbaşa okuduğumuz romanlar

Nasıl düşündürür ağlatırdı bizi

 

Kar gibi örtüler pijamam gömleklerim

Ellerinin değdiği her şey gülerdi

Aybaşı sinemalar pastaneler

Sen varken yaşamak güzeldi

 

Şimdi nerdesin nasılsın kim bilir

Yine güzel misin bıraktığım gibi

Bu yalnızlığı sen de duyuyor musun

Tâ içinde zehir gibi zıkkım gibi” (s. 120-121).

 

Oğuzcan, Ümit Yaşar (1997). Acılar Denizi, Özgür Yayınları, İstanbul.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: